//Over mij

Naomi Modde (1992), Rotterdam

In mijn fotoreportages en beeldverhalen (vaak analoog)  ga ik op zoek naar de connectie tussen mensen. In hoeverre voelen we ons verbonden of raken we van elkaar vervreemd?  Wat verbindt ons met elkaar of schept juist een afstand? In onze wijk, onze stad, ons land en in de wereld. 

In verschillende series komt dit terugkerende thema op uiteenlopende manieren naar voren, veelal met een inkijk in een menselijk leven via het portret i.c.m. aanvullende aanwijzingen via een persoonlijk interieur.  In mijn project ‘Biografie van een huis, Veursestraatweg 133’, zoek ik bijvoorbeeld anderhalf jaar in unieke archieven naar de verbinding tussen 3 verschillende families die achtereenvolgend in hetzelfde huis hebben gewoond. Deze drie aparte hoofdstukken verwerkte ik uiteindelijk samen in een handgemaakte, uitvouwbare leporello, waarbij mijn zoektocht inzoomde op de op het eerste oog onzichtbare, subtiele raakvlakken die de families met elkaar hebben. Door mijn project te documenteren door de ogen van het huis zelf ontstaat een prachtige inkijk in zowel de constante herhaling van familie na familie als de verandering van het tijdsbeeld.

Zo ook de documentaire fotoserie van het interieur van mevr. Toledo. 101 jaar oud en al 40 jaar woonachtig in Rotterdam in dezelfde woning. Het interieur is in die tijd weinig veranderd. Het bloemetjesbehang van toen zit nog op de muren en het ouderwetse telefoonbankje staat nog in de hoek op het tapijt. Iedere dag ziet ze door haar rood fluwelen theater gordijnen het Rotterdamse straatbeeld aan haar voorbij gaan. Ondanks haar leeftijd heeft ze alles nog goed in de smiezen: die buurman met die grote buik die elke dag op dezelfde plek zijn kleine, witte hondje uit komt laten. De hardloper die elke morgen rond 08.00 de hoek om komt rennen, was vanochtend een kwartier te laat. Haastende mensen voor de tram die over de brug aan komt rijden. Als ze een bekende voorbijganger spot, staat ze op en begint ze uit volle macht te zwaaien.

In een ander Rotterdams project genaamd ‘de Bootbewoners’, onderzoek ik in hoeverre de bewoners van de woonboten in de stadsdriehoek van Rotterdam zich ‘buren’ voelen met de mensen in de nieuw gebouwde woontorens. Hoe ervaren zij hun eigen wijk? Is er een onzichtbare factor die ze met elkaar verbindt, of voelt het juist als een klein dorp midden in de stad?  

Door het maken van deze fotoseries probeer ik de menselijke zaken die we als vanzelfsprekend ervaren even onder onze aandacht te brengen en te bevragen, zoals reizen met de trein (serie ‘Het gesprek’) of wonen in een huis / in een stad. Om zo door middel van beeld te laten zien hoe we toch vaak op prachtige wijze met elkaar in verbinding staan. 


Using Format